Co to jest grzybica skóry i gdzie nasz mruczek może się nią zarazić?

Grzybica skóry jest to choroba zakaźna wywoływana głównie przez dwa rodzaje grzybów Microsporum canis lub Trichophyton mentagrophytes. Szerzy się przez uszkodzony naskórek.

Źródłem zakażenia mogą być chore zwierzęta, ich sierść i naskórek, ściółka, legowisko, szczotki do pielęgnacji, jak również samo pomieszczenie, w którym przebywały chore zwierzęta. Dotyczy wszystkich zwierząt i ludzi. Narażone na nią są przede wszystkim koty dziko żyjące i koty wychodzące, mające kontakt z tymi pierwszymi.

Do czego może prowadzić nieleczona grzybica skóry?

Możliwość zarażenia i sposób przebiegu choroby uzależnione są od kilku czynników. Na chorobę bardziej narażone są:

  • Koty o niskiej odporności własnej, szczególnie młode zwierzęta.
  • Zakażone wirusami FIV i FeLV
  • Niedożywione, w złej kondycji,
  • Posiadające inne choroby przewlekłe osłabiające odporność
  • Leczone lekami obniżającymi odporność.

Rozwój i przebieg choroby zależny jest także od zjadliwości danego szczepu grzyba. Bywa trudna do wyleczenia, niektóre koty mogą zostać jej nosicielami, czyli zakażać innych same nie wykazując szczególnych objawów. Należy pamiętać, że jest to choroba zakaźna dla ludzi. Z tego względu absolutnie nie wolno jej lekceważyć.

W jaki sposób leczyć zakażonego już kota?

Typowe dla grzybicy zmiany to wyłysienia pokryte małymi łuskami, które wyglądają jak szary nalot, zwykle na kończynach, głowie, uszach. Mogą tez przybierać formę pojedynczych żółtawych strupków, możliwe są obszerne wyłysienia z widocznymi zmianami zapalnymi, często towarzyszy uogólniony łojotok ( sierść pokryta łupieżem, tłusta)

Rozpoznanie zawsze powinno być poparte dodatnim wynikiem badania laboratoryjnego, czyli hodowli grzyba, ponieważ zmiany skórne upodobniają się i diagnozowanie „ na oko” może być błędne. Jeśli to możliwe, dobrze jest poprosić laboratorium o wykonanie, mykogramu czyli oznaczenie wrażliwości i oporności danego grzyba na leki.

  • W leczeniu grzybicy najczęściej używa się leków do stosowania doustnego, kuracja trwa przeciętnie 4-6 tygodni, ale może być dłuższa, jeśli będą problemy. W przypadku przedłużającego się leczenia należy monitorować stan ogólny a głownie stan wątroby.
  • Na zmienione miejsca można stosować leki przeciw grzybicze w postaci płynów, żeli, maści, czy kremów.
  • Dostępne są szampony przeciwgrzybiczne, ale ich użycie wobec kotów nie zawsze jest możliwe, z technicznego punktu widzenia.
  • Szczepionki przeciwgrzybiczne także są pomocne w terapii oraz wszelkie leki wpływające na zwiększenie odporności.

W przypadkach opornych zawsze trzeba się zastanowić czy problem leży w szczepie grzyba, czy w organizmie kota, w takich przypadkach konieczna jest szczegółowa diagnostyka i podejście bardziej szerokie.

Równocześnie dbać trzeba o środowisko, czyli bieżące odkażanie pomieszczeń, legowisk i sprzętu.

Bardzo istotnym jest potwierdzenie wyleczenia kota, jeśli ustąpiły zmiany dermatologiczne. Należy pobrać próbki sierści do ponownego badania laboratoryjnego. Warunkiem zakończenia kuracji jest uzyskanie wyniku negatywnego. Takie samo badanie dobrze byłoby przeprowadzić ponownie po kilku miesiącach, aby wyeliminować możliwość nosicielstwa.

Jak zatem chronić pupila przed zakażeniem grzybicą skóry?

W Polsce dostępne są szczepionki przeciwgrzybiczne, wszystkie koty wychodzące powinny być szczepione przeciwko tej chorobie, jest to jedyny w miarę skuteczny sposób zapobiegania zarażeniu. Jeżeli w domu jest więcej kotów i jeden wychodzi, lub właściciel ma kontakty z dziko żyjącymi kotami, powinny być szczepione wszystkie.

Jeżeli zdarzy nam się przygarnąć kota zarażonego, trzeba go leczyć, inne zaszczepić i dbać o higienę środowiska.